كه ستيزه را شروع كند برحذر ماند . در عين حال ، حسين ( ع ) و يارانش به راه خود ادامه دادند تا به فلات كربلا رسيدند و در آنجا خيمه‌ها برپا داشتند . اين واقعه در روز دوم محرم سال 61 / 2 اكتبر 680 [ دهم مهر ماه ] روى داد . در روز سوم محرّم ، اوضاع رو به وخامت گذاشت و عمر ابن سعد با چهار هزار نفر ارتش اموى وارد شد و فرماندهى كلّ صحرا را به عهده گرفت . ابن سعد چون به كربلا رسيد ، متوجه شد كه حسين ( ع ) قصد بازگشت به مدينه را دارد ، ابن زياد كه از اين جريان آگاه شد دستور داد تا همهء شورشيان بايد به يزيد بيعت كنند و در اين اثناء قرار بود تا از رسيدن آنها به رودخانه جلوگيرى شود . عمر ابن سعد طبق اين دستور يك نيروى پانصد نفرى از اسب سواران را در جاده به طرف رودخانه مستقر كرد و براى مدّت سه روز قبل از قتل عام دهم محرم ، حسين ( ع ) و اصحابش از تشنگى مهلك در رنج بودند . عباس ، برادر حسين ( ع ) حمله‌اى دليرانه براى رسيدن به رودخانه ترتيب داد ولى تنها به پر كردن چند مشك آب موفّق شد . ابن سعد همچنان سعى مىكرد تا حاكم را به يافتن راه‌حلهاى مسالمت‌آميز متقاعد كند تا بدين وسيله از ريختن خون نوادهء پيامبر جلوگيرى شود ولى همهء كوششها در اين راه بىثمر ماندند . ابن زياد آخرين دستورات خود را به وسيلهء شمر بن ذى الجوشن ارسال داشت كه يا فورا به حسين ( ع ) حمله كند و يا فرماندهى ارتش را به شمر ، حامل نامه ، تسليم نمايد . ( 33 ) در اين دستورات همچنين مشخص شده بود كه وقتى كه حسين ( ع ) در جنگ به زمين افتاد بدنش لگدمال شود زيرا او « طغيانگر ، موذى ، ياغى و بيدادگر است . » ( 34 ) ابن سعد مىبايست اقدام كند چون نگران انتصاب خود به عنوان نائب حاكم استان رى بود و از اين حقيقت كه حسين ( ع ) « داراى روحى متعالى » است و هرگز تسليم نخواهد شد كاملا آگاه بود . ابن سعد با دريافت اين دستورات در عصر نهم محرم ، به سرعت با ارتش خود به سوى اردوگاه حسين ( ع ) پيشروى كرد . حسين ( ع ) با اطلاع از اين موضوع ، برادرش عباس را با جمعى از پيروانش بيرون فرستاد تا دليل نزديك شدن دشمن را تعيين كنند . دستورات ابن زياد به عباس گفته شد و وقتى كه حسين ( ع ) از اين